Synch Festival Day 2 (Chapter 2: Indoors)

Έχοντας τελειώσει με τις open air συναυλίες και με τα αυτιά ακόμα να βουίζουν λίγο από το Squarepusher, οι επιλογές άρχισαν να γίνονται πιο δύσκολες. Στη μια σκηνή οι Βρετανοί The Bug, στην άλλη ο ανερχόμενος Έλληνας Ντέιβιντ. Επιλέγουμε την πρώτη γιατί ξέρουμε πως θα καταλήξουμε τελικά στη δεύτερη..

O ήχος του The Bug από μόνος του δεν εκπλήσσει. Δυνατό grime / dubstep, με hip hop φωνητικά από τον Tippa Irie και απίστευτα βαρύ μπάσο. Όχι κακό, αλλά κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μόδα που όχι μόνο έρχεται λίγο καθυστερημένα στην Ελλάδα αλλά και πλασάρεται ως πολύ πιο ακραία από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Αυτό που πραγματικά εκπλήσσει όμως είναι η συμμετοχή του κόσμου. Παρά το γεγονός ότι ο ήχος στον εσωτερικό εκθεσιακό χώρο είναι κάκιστος και από το αντανακλώμενο μπάσο τρίζουν οι τοίχοι και παραμορφώνεται το beat, ο κόσμος δεν πτοείται και χορεύει ξέφρενα όπως αρμόζει στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Στην άλλη σκηνή παίζει ο Ντέιβιντ, ο οποίος κάνει ένα αρκετά αξιόλογο electro-dance set θερμαίνοντας τον κόσμο για τον Shit Robot που ακολουθεί. Σίγουρα θα ήθελα να τον ξανακούσω γιατί φάνηκε ότι έχει να πει αρκετά ως dj.



Το set του Shit Robot είναι άνετα από τα καλύτερα set που έχω ακούσει τελευταία. Κλασικός ήχος Αγγλίας (ο ίδιος για την ακρίβεια είναι Ιρλανδός…), έχει ό,τι μπορεί να ζητήσει κάποιος από ένα ξεσηκωτικό dj set. Πολύ καλές και smooth μίξεις, άψογη επιλογή τραγουδιών (highlight για μένα το Join in the Chant των Nitzer Ebb), δεμένα extra beats και εφέ, και συχνό slowing down του ρυθμού η του μπάσου για να επανέλθει προκαλώντας ακόμα πιο έντονο χορό και φωνές από το πλήθος. Άψογος.

Η συνέχεια ανήκει στους Βέλγους Aeroplane, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί τελευταία σε πολύ hot remixers, «πειράζοντας» κομμάτια από Friendly Fires (το «Paris» άνοιξε το set τους δίνοντας μια πολύ καλή ιδέα του τι θα ακολουθούσε), MGMT και Bloc Party με μεγάλη επιτυχία. Ο χώρος ασφυκτικά γεμάτος, πολύς ιδρώτας, ακόμα περισσότερος χορός και fun.



Ταυτόχρονα όμως, παίζουν άλλες δυο σκηνές με πολύ ενδιαφέροντα ονόματα και όποιος κάθισε μόνο στους ομολογουμένως πολύ καλούς Shit Robot – Aeroplane έχασε απίστευτη εμπειρία. Στο αμφιθέατρο της Τεχνόπολης, ο Έλληνας Biomass έχει γεμίσει τις κερκίδες, έχει καθίσει τον κόσμο οκλαδόν μπροστά στο τραπέζι με το laptop, το synth και την κονσόλα του και παίζει κάτι που κυμαίνεται από minimal dub, μέχρι ambient και sub bass, αλλά εμένα μου θυμίζει έντονα technoid και rhythmic noise, οπότε η χαρά μου είναι υπερδιπλάσια ακούγοντας την πολύ ρυθμική μουσική του και βλέποντας ένα ολόκληρο αμφιθέατρο να ακολουθεί την ήχο και φανερά να του αρέσει.




Αξιοσημείωτο έως εντυπωσιακό το γεγονός ότι μόλις τελείωσε και εισέπραξε το χειροκρότημα που του άξιζε, πολύς κόσμος φώναζε και παρακαλούσε για encore, κάτι που στην αρχή φάνηκε να μην έχει προετοιμάσει αλλά τελικά έκανε προς μεγάλη μας χαρά.

Στην άλλη σκηνή έπαιζε αρχικά ο Hudson Mohawke, ο οποίος διαφημίζεται ως big beat, IDM μπλα μπλα, αλλά τελικά το set του φέρνει πιο πολύ σε techno και έτσι ο κόσμος που έμεινε να τον δει ήταν λιγοστός. Επίσης λίγος ήταν ο κόσμος που παρακολούθησε τον Alex Tsiridis, ο οποίος ξεκίνησε το set του με καλή Detroit techno και πέρασε σε dubstep (μόδα λέμε) με γυναικεία live φωνητικά (στα ισπανικά μάλιστα για το extra μπέρδεμα). Το τέλος του set του Alex και λίγο μετά και των Aeroplane ήταν και το σημείο όπου οι δυνάμεις μου άρχισαν να με εγκαταλείπουν οπότε αποχώρησα.

Highlights της ημέρας αναμφίβολα τα sets Shit Robot – Aeroplane και ο Biomass, με ειδική μνεία στον Squarepusher ο οποίος ήταν απωθημένο πολλών ετών και δεν απογοήτευσε αλλά ούτε και αποτελεί το live που θα περιγράφω στα εγγόνια μου. Ειδική αναφορά επίσης στην οργάνωση του φεστιβάλ το οποίο παρά τα 4500 άτομα και τις πολλές σκηνές κύλησε πολύ ομαλά και χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις (με εξαίρεση το Mulatu που δεν ήθελε να φύγει με τίποτα από τη σκηνή). Άριστοι επίσης και πολύ εξυπηρετικοί οι εθελοντές, που συνέβαλλαν τα μέγιστα στην ομαλή διεξαγωγή ενός τέτοιου φεστιβάλ. Και του χρόνου!

Synch Festival Day 2 (Chapter 1: Open Air)

Λίγος κόσμος μπορεί να καταλάβει την ανυπομονησία μου για το Synch Festival του σαββατοκύριακου που μας πέρασε. Και η ανυπομονησία αυτή δεν οφειλόταν μόνο σε συγκεκριμένο όνομα (αν και η εμφάνιση του αγαπημένου Squarepusher κάθε άλλο παρά αδιάφορη ήταν) αλλά στη όλο σύνολο του φεστιβάλ και της φιλοσοφίας πίσω από αυτό. Εξηγούμαι ευθύς αμέσως:

Καλά τα φεστιβάλ στα οποία εμφανίζονται γνωστοί καλλιτέχνες γιατί είναι μια καλή ευκαιρία να δεις αγαπημένα ονόματα γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι να περιμένεις, αλλά είναι λίγες οι φορές που φεύγεις από ένα τέτοιο φεστιβάλ έχοντας μάθει κάτι καινούργιο. Στο Synch αντίθετα, μπορεί να ξέρεις μερικά ονόματα που λειτουργούν ως «κράχτες», αλλά τα υπόλοιπα σίγουρα τα ανακαλύπτεις εκεί για πρώτη φορά και πάντα υπάρχει κάτι φρέσκο που αξίζει τον κόπο. Ιδανικές καταστάσεις…

Η δεύτερη μέρα λοιπόν του φεστιβάλ ξεκίνησε στην κεντρική σκηνή με τους The Matthew Herbert Big Band, μια εντυπωσιακή παρουσία που αποδείχθηκε ιδανική για το άνοιγμα του φεστιβάλ. Το συγκρότημα αποτελείται από full jazz ορχήστρα, με μαέστρο, έξοχα jazz γυναικεία φωνητικά και τον Matthew Herbert στην παραγωγή, το sampling και τα beats.

Το όλο σύνολο ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό, ένα μείγμα acid jazz με πολλούς dance ρυθμούς σε συνδυασμό με τα προχωρημένα samples του κυρίου Matthew Herbert (μέχρι και το κοινό samplαρε βάζοντάς μας να φωνάξουμε ενώ ηχογραφούσε τη φωνή και τη χρησιμοποίησε σαν βασικό sample για το επόμενο κομμάτι που έπαιξε).

Ακολούθησε μια μικρή κοιλιά στην οποία συνέβαλλαν οι A Mountain of One και οι Teenagers (δε θα πάρω άλλο indie, post-punk, ή αδιάφορο electropop, ευχαριστώ πολύ) και ο Mulatu Astatke and the Ηeliocentrics (μπλα μπλα μπλα) με σχετικά ενδιαφέρουσα Αιθιοπική jazz που έγινε όμως κουραστική και μονότονη μετά το μισάωρο. Άραγμα, μπύρες, γέλιο και βόλτες, διόλου άσχημα.




Η συνέχεια ανήκε δικαιωματικά στον κύριο Tom Jenkinson, aka Squarepusher, ο οποίος μας απογείωσε με το abstract drum and bass του, το απίστευτα τεχνικό μπάσο του και τα live drums. Πολύ έντονος και δυνατός ήχος, συνεχόμενα ξεσπάσματα, αρκετός χορός από το κοινό συνέθεσαν μια πολύ καλή εμφάνιση.



Στα μείον το μπέρδεμα των beats και των drums που μερικές φορές έχαναν το ρυθμό, στα συν το πωρωμένο παίξιμο του Squarepusher που έδειχνε ότι ζούσε αυτό που έκανε. Δυστυχώς λόγω καθυστερήσεων ή εμφάνισή του τέλειωσε μετά τις 1 στερώντας μας το encore, κάτι που δεν του άρεσε καθόλου μα καθόλου.




Παράλληλα έπαιζαν οι Junior Boys, με πολύ συμπαθητική electropop, που κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό (ειδικά τους πρωταγωνιστές της νέας ταινίας του Περράκη που χτυπιόντουσαν δίπλα μας), κλείνοντας έτσι τις open air σκηνές για τη βραδιά. Καλά ως εδώ, αλλά είχε επιτέλους έρθει η ώρα για κοπάνημα δίχως αύριο στις κλειστές αίθουσες και σκηνικά που έμελλε να γίνουν τα highlights της ημέρας...

Λένα Πλάτωνος, Γιάννης Παλαμίδας, Μάρθα Φριτζήλα, Etten, Κωνσταντίνος Βήτα live στο Κύτταρο

Μια στιγμή που περίμενα αρκετά χρόνια είχα την ευκαιρία να ζήσω χθες, στη μουσική σκηνή Κύτταρο-Live. Από τότε που ανακάλυψα τη Λένα Πλάτωνος, η πρωτοποριακή μουσική της και το μυστήριο που περιέβαλλε τους στίχους αλλά και το άτομό της με μάγευαν όσο λίγα άλλα πράγματα. Και όταν έκανε τη θριαμβευτική της επιστροφή το καλοκαίρι του 2008 με νέο δίσκο και καταπληκτική συναυλία στο Ηρώδειο εγώ ήμουν στρατιώτης στη Λήμνο.

Το πλήρωμα του χρόνου λοιπόν ήρθε και για μένα, ένα σχεδόν χρόνο μετά, σε ένα χώρο ο οποίος κουβαλάει αρκετή ιστορία ώστε να φιλοξενήσει μια τόσο μεγάλη καλλιτέχνιδα.

Το άρτι ανακαινισμένο Κύτταρο αναμενόμενα δε γέμισε Τετάρτη βράδυ, αλλά τουλάχιστον όσοι ήταν εκεί ήξεραν γιατί είχαν έρθει, τι να περιμένουν και πόσο να το εκτιμήσουν.

Η συναυλία ξεκίνησε στις 10, υπό τους ήχους του δυνατού «Σ’αγάπησα», ηχογραφημένου, με άδεια σκηνή και προβολή video art. Μόλις τελείωσε το κομμάτι εμφανίστηκε το συγκρότημα, μαζί με τη Λένα Πλάτωνος, τη Μάρθα Φριτζήλα και την Etten. Μινιμαλιστική η παρουσία της Λένας Πλάτωνος, η οποία κάθισε στο πιάνο της (στολισμένο με ένα φωτιστικό που σίγουρα είχε φέρει από το σπίτι της) και τραγούδησε/απήγγειλε λίγα κομμάτια (κυρίως από το νέο δίσκο της «Ημερολόγια») ενώ σε άλλα έκανε δεύτερα φωνητικά στο Γιάννη Παλαμίδα.

Τα κομμάτια που αγαπήσαμε ήταν όλα εκεί. Παρατίθενται όσα θυμάμαι χωρίς κάποια σειρά:

Τι νέα ψιψίνα; (ξεκίνησε και έκλεισε τη συναυλία)
Εμιγκρέδες της Ρουμανίας
Μάρκος (ο Κωνσταντίνος Βήτα τραγουδούσε, οι υπόλοιποι, κλαίγοντας, ψάχναμε χαρτομάντηλα)
Κυψέλη
Πτήση 201
Σαμποτάζ (λίγο πριν το τέλος)
Ραντεβού στην Όαση
Αλίμονο
Άνοιξη
Θάλασσα
Πρωτομαγιά (είναι απερίγραπτο το συναίσθημα του να ακούς τη Λένα Πλάτωνος να τραγουδάει «Είμαι ευτυχισμένη»)
Ντορούτσκα
Ρόζα Ροζαλία
Χορός των Μπιζελιών
Σαμσάρα
Το κοπερτί

Επίσης ακούστηκαν 2 κομμάτια από τον προσωπικό δίσκο του Γιάννη Παλαμίδα («Δωρητής Σώματος» και «Εκφωνήτρια», με δεύτερα φωνητικά από τη Λένα Πλάτωνος) και ένα της Etten, καθώς και αρκετά άλλα τα οποία μας συγκίνησαν και μας έκαναν να θυμηθούμε στιγμές από κάθε φάση της ζωής μας.

Μοναδική μου ένσταση η Μάρθα Φριτζήλα, την οποία αν και σέβομαι πολύ ως καλλιτέχνιδα, δε βρήκα να ταιριάζει στο ρόλο της. Δε μου φάνηκε να νιώθει αυτά που τραγουδούσε και η προσπάθειά της να δώσει το προσωπικό της στίγμα στα τραγούδια της Λένας Πλάτωνος μάλλον την απομάκρυνε από αυτά.

Η Etten αντιθέτως, και καταπληκτική φωνή, και όμορφη σκηνική παρουσία και πολύ συναίσθημα, ανυπομονώ να ακούσω και τον ολοκληρωμένο της δίσκο μέσα στις επόμενες ημέρες.

Ο Γιάννης Παλαμίδας, βετεράνος πλέον και στο χώρο του τραγουδιού και στα τραγούδια που ερμήνευσε με εξέπληξε με τη φωνή του και τις υψηλές οκτάβες που με χαρακτηριστική άνεση έπιανε.

Ο Κωνσταντίνος Βήτα εμφανίστηκε, τραγούδησε δυο κομμάτια και έφυγε, ήσυχα, απέριττα, αλλά ταυτόχρονα έντονα. Μετά τη Λένα Πλάτωνος είναι ο μόνος που 8α μπορούσα να φανταστώ να τραγουδάει το «Μάρκο»

Τέλος, το υπόλοιπο συγκρότημα ήταν πολύ δεμένο, όλα τα μέλη διαλεγμένα ένα-ένα από την ίδια τη Λένα Πλάτωνος και, από όσο μπορώ να κρίνω, όλα άριστες επιλογές.

Σε γενικές γραμμές ήταν ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο live, σε πολύ ζεστή ατμόσφαιρα, από αυτά που θυμάται κανείς για πολύ καιρό. Ελπίζω μόνο η Λένα Πλάτωνος να μην εξαφανιστεί πάλι και να συνεχίσει να μας χαρίζει αριστουργήματα.

«Ραντεβού στην όαση στις 10.30, κοίτα μη χαθείς στα σκοτεινά…»

Drum and Bass in Athens?

Η αναζήτηση καλής ηλεκτρονικής μουσικής που να μην έχει κουραστεί ακόμα μας οδήγησε στο Bios to Σάββατο, στο πρώτο μετά από αρκετό καιρό (από όσο ξέρω τουλάχιστον) drum and bass party επί Ελληνικού εδάφους.

Το line up απαρτιζόμενο ως επί το πλείστον από Άγγλους παραγωγούς (o Dev Paradox νομίζω είναι Λιθουανός) είχε ώς εξής:

Neil Landstrumm
Distance
Paradox
Phil Source

οι δυο πρώτοι σε live και οι άλλοι δυο σε dj sets.

Αρκετά καλό event, είχε κάποιο κόσμο ο οποίος ήταν φανερά οπαδός της drum and bass κουλτούρας και χόρευε όμορφα και έντονα και καλή και δυνατή μουσική (ο Distance ειδικά τα έδωσε όλα).

Αναμενόμενα, το bios (αν και σχετικά μικρός χώρος) δε γέμισε, πράγμα το οποίο ήταν καλό από την άποψη του ότι υπήρχε άπλετος χώρος να χορέψεις, κακό από την άποψη της υποστήριξης του αθηναϊκού κοινού σε ένα μουσικό χώρο ο οποίος σε όλο τον κόσμο έχει αναρίθμητους οπαδούς.

Και διερωτώμαι:

1. Πώς γίνεται να εξελιχθεί και να ανοιχτεί μουσικά η Αθήνα όταν ούτως ή άλλως το κοινό δεν ασχολείται ή δεν είναι αρκετό να την υποστηρίξει;

Ένας promoter προφανώς και δε θα κλείσει καλλιτέχνες από ιδιώματα που δε γεμίζουν clubs, αφού πιθανότατα δε θα βγάλει τα έξοδα. Σεβαστό και αποδεκτό. Ταυτόχρονα, ερασιτέχνες promoters που έχουν πάθος με κάποιο, όχι απόλυτα δημοφιλές, είδος μουσικής δεν είναι απαραίτητο πως θα πάρουν το ρίσκο να φέρουν έναν καλλιτέχνη αν υπάρχει πιθανότητα να "μπουν μέσα" στη διοργάνωση.

2. Από την άλλη πλευρά όμως, πως περιμένουμε ένας νέος άνθρωπος που δεν έχει αρκετά αναπτυγμένο το ένστικτο της μουσικής αναζήτησης με τα μέσα που του παρέχει το internet (αναφέρομαι στα νόμιμα, που είναι υπεραρκετά για να ικανοποιήσουν το σκοπό της αναζήτησης και της ανακάλυψης νέων μουσικών ιδιωμάτων και συγκροτημάτων) να ανακαλύψει νέες μουσικές για να τις υποστηρίξει μετά στα σπάνια events που γίνονται;

3. Και τι κάνει κάποιος που το έχει αναπτυγμένο αυτό το ένστικτο, ψάχνει και ανακαλύπτει συνεχώς νέα πράγματα και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τα ακούει μόνος του στο iPod ενώ περπατάει ή (προσφάτως) οδηγεί;

[Συνεχίζεται...]