Tuesday, 28 April 2009
Η Άνοιξη των Πνευματικών Δικαιωμάτων
Η αρχή έγινε με τη δίκη των τεσσάρων του Pirate Bay στη Σουηδία και την καταδικαστική απόφαση στην οποία αυτή η δίκη κατέληξε. Εν συντομία, με αυτή την απόφαση κατέρρευσε το προπύργιο ασφαλείας που είχαν σηκώσει τα torrent sites στη δεύτερη εποχή του p2p (θεωρώ ως πρώτη εποχή αυτή του Napster, στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, στην οποία οι υπηρεσίες p2p αποθήκευαν αρχεία στους δικούς τους servers), με το να μην αποθηκεύουν αρχεία στους servers τους. Στην ιδέα αυτή είναι βασισμένο όλο το πρωτόκολλο bitTorrent, το οποίο μέχρι τώρα ήταν το πιο δημοφιλές πρωτόκολλο για την ανταλλαγή αρχείων.
Με τη δίκη αυτή λοιπόν κλονίζεται η πεποίθηση ότι με το να μην υπάρχουν καθόλου αρχεία με copyrighted περιεχόμενο στους servers τους είναι ασφαλείς οι υπηρεσίες, αφού μπορούν ακόμα να καταδικαστούν για συνέργεια στο “έγκλημα”.
Τώρα βέβαια, το ότι ο δικαστής που εξέδωσε την καταδικαστική απόφαση αποδείχθηκε μια εβδομάδα μετά ότι ήταν μέλος της Swedish Copyright Association και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Swedish Association for the Protection of Industrial Property, μπορεί να οδηγήσει σε επανάληψη ή αναθεώρηση κάποιων βασικών αρχών εν όψει της επικείμενης έφεσης, αλλά η απόφαση έχει ήδη γίνει μέρος της υπάρχουσας βιβλιογραφίας και αποτελεί προηγούμενο για τις επόμενες δίκες.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σήμερα κυκλοφόρησε η είδηση στο Arstechnica ότι το Rapidshare έδωσε πληροφορίες για το IP χρηστών στις γερμανικές αρχές (η Γερμανική νομοθεσία περιλαμβάνει σχετικό άρθρο), οι οποίες μετά σε συνεργασία με την Deutsche Telekom έφτασαν στο όνομα και τη διεύθυνση ενός χρήστη της υπηρεσίας και έκαναν έφοδο στο σπίτι του. Αναφέρεται ότι το αρχείο που προκάλεσε όλο το κυνηγητό ήταν το άλμπουμ “Death Magnetic” των Metallica, την προηγουμένη της επίσημης κυκλοφορίας του.
Οι μέρες αυτές χρειάζονται προσοχή. Το ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα την απαραίτητη νομοθεσία για να κυνηγήσει χρήστες μόνο λόγω πνευματικών δικαιωμάτων (αν και έχει αποδείξει ότι διαθέτει τα απαραίτητα μέσα με πολύ καλές αντιδράσεις στον τομέα του κυνηγητού παιδικής πορνογραφίας) δε σημαίνει ότι όλοι μας δε χρειάζεται να ξέρουμε τι κάνουμε και πώς να προστατευθούμε από τους κινδύνους.
Θέλω να πιστεύω ότι το αυριανό post θα είναι ένα βήμα προς την εκπαίδευση και την προστασία των χρηστών από τις επικείμενες “κακοτοπιές”. Εν αναμονή…
Tuesday, 7 April 2009
Περί Μακροοικονομίας ο Λόγος
Όλοι γνωρίζουν και εφαρμόζουν καθημερινά τις βασικές αρχές της μικροοικονομικής θεωρίας. "Ορθολογικός καταναλωτής", "μεγιστοποίηση του κέρδους", "κόστος ευκαιρίας", "οικονομίες κλίμακας" και λοιπά. Αυτά τα ξέρουμε, η Μικροοικονομία διδάσκεται σε σχολεία και πανεπιστήμια, τα εφαρμόζουμε σε κάθε τομέα της ζωής μας.
Όλοι σκεφτόμαστε τι πρέπει να κάνουμε για να μεγιστοποιήσουμε τη χρησιμότητά μας από το καθετί που κάνουμε, κανένας όμως δε σκέφτεται τις επιπτώσεις που θα είχε η κάθε απόφαση του αν την έπαιρνε ταυτόχρονα όλος ο κόσμος. Και η Μακροοικονομία, θυμίζω, επίσης διδάσκεται στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια.
Τα παραδείγματα άπειρα. Αναφέρω λίγα ενδεικτικά, δηλώνοντας ένοχος για τα μισά από αυτά σε κάποια στιγμή της ζωής μου:
1. Πετάμε ένα σκουπίδι στο δρόμο. Κανένα πρόβλημα, ένα σκουπίδι δεν κάνει τόσο κακό. Αν όμως το έκαναν όλοι; Πώς θα ήταν οι δρόμοι τότε;
2. Μπαίνουμε στο μετρό χωρίς να πληρώσουμε εισιτήριο. Οι πιθανότητες να μας πιάσουν είναι ελάχιστες, και ένα ευρώ δε θα κάνει την Αττικό Μετρό να καταρρεύσει. Αν όμως όλος ο κόσμος αποφασίσει να σταματήσει να πληρώνει εισιτήριο; Ποιος θα χρηματοδοτήσει το μέσο που μας πηγαίνει γρήγορα, αξιόπιστα και με ασφάλεια στη δουλειά μας καθημερινά;
3. Αποσύρουμε όλες τις καταθέσεις που έχω στην τράπεζα. Τώρα με την οικονομική κρίση τα χρήματα μου είναι πιο ασφαλή μέσα στο στρώμα παρά στο χρηματοκιβώτιο της τράπεζας, και όταν με το καλό περάσει η κρίση τα καταθέτω ξανά. Τι θα γίνει όμως αν σκεφτούν όλοι έτσι; Πότε θα ξεπεράσουμε την κρίση αν αποσυρθεί όλη η ρευστότητα από την αγορά; Σωστά το σκεφτήκατε: ΠΟΤΕ.
4. Δηλώνουμε στην εφορία λιγότερα από τα πραγματικά μας έξοδα. Λέμε ότι το κράτος δε θα καταρρεύσει με δυο χιλιάδες ευρώ που θα γλιτώσουμε εμείς, ενώ για εμάς τα ίδια λεφτά αντιστοιχούν σε πολύ σεβαστό ποσοστό του ετησίου εισοδήματός μας. Αν το κάνει όμως όλος ο κόσμος (που στην προκειμένη περίπτωση το μεγαλύτερο μέρος το κάνει), το κράτος δεν έχει αρκετά λεφτά και χρειάζεται να θεσπίσει νέους φόρους που πάλι βαρύνουν εμάς, και αυτούς που φοροδιαφεύγουν και αυτούς που δε φοροδιαφεύγουν.
Θεωρώ ότι 5 δευτερόλεπτα παραπάνω αν αφιερώναμε σε κάθε απόφαση που παίρναμε για να τη δούμε και από τη μακροοικονομική οπτική γωνία θα μας βοηθούσε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο για όλους.
Γιατί η ίδια λογική ισχύει και εδώ:
5. Ένας άνθρωπος που σκέφτεται μακροοικονομικά δε θα αλλάξει τον κόσμο. Αν όλοι όμως σκέφτονταν έτσι και ενεργούσαν αποφεύγοντας ενέργειες που δε βλάπτουν μεν σε ατομικό επίπεδο, αποδεικνύονται όμως εξαιρετικά δυσμενείς αν τις ανάγουμε σε συλλογικό επίπεδο, τότε θα μπορούσαμε να κάνουμε τη διαφορά.
Sunday, 5 April 2009
Drum and Bass in Athens?
Το line up απαρτιζόμενο ως επί το πλείστον από Άγγλους παραγωγούς (o Dev Paradox νομίζω είναι Λιθουανός) είχε ώς εξής:
Neil Landstrumm
Distance
Paradox
Phil Source
οι δυο πρώτοι σε live και οι άλλοι δυο σε dj sets.
Αρκετά καλό event, είχε κάποιο κόσμο ο οποίος ήταν φανερά οπαδός της drum and bass κουλτούρας και χόρευε όμορφα και έντονα και καλή και δυνατή μουσική (ο Distance ειδικά τα έδωσε όλα).
Αναμενόμενα, το bios (αν και σχετικά μικρός χώρος) δε γέμισε, πράγμα το οποίο ήταν καλό από την άποψη του ότι υπήρχε άπλετος χώρος να χορέψεις, κακό από την άποψη της υποστήριξης του αθηναϊκού κοινού σε ένα μουσικό χώρο ο οποίος σε όλο τον κόσμο έχει αναρίθμητους οπαδούς.
Και διερωτώμαι:
1. Πώς γίνεται να εξελιχθεί και να ανοιχτεί μουσικά η Αθήνα όταν ούτως ή άλλως το κοινό δεν ασχολείται ή δεν είναι αρκετό να την υποστηρίξει;
Ένας promoter προφανώς και δε θα κλείσει καλλιτέχνες από ιδιώματα που δε γεμίζουν clubs, αφού πιθανότατα δε θα βγάλει τα έξοδα. Σεβαστό και αποδεκτό. Ταυτόχρονα, ερασιτέχνες promoters που έχουν πάθος με κάποιο, όχι απόλυτα δημοφιλές, είδος μουσικής δεν είναι απαραίτητο πως θα πάρουν το ρίσκο να φέρουν έναν καλλιτέχνη αν υπάρχει πιθανότητα να "μπουν μέσα" στη διοργάνωση.
2. Από την άλλη πλευρά όμως, πως περιμένουμε ένας νέος άνθρωπος που δεν έχει αρκετά αναπτυγμένο το ένστικτο της μουσικής αναζήτησης με τα μέσα που του παρέχει το internet (αναφέρομαι στα νόμιμα, που είναι υπεραρκετά για να ικανοποιήσουν το σκοπό της αναζήτησης και της ανακάλυψης νέων μουσικών ιδιωμάτων και συγκροτημάτων) να ανακαλύψει νέες μουσικές για να τις υποστηρίξει μετά στα σπάνια events που γίνονται;
3. Και τι κάνει κάποιος που το έχει αναπτυγμένο αυτό το ένστικτο, ψάχνει και ανακαλύπτει συνεχώς νέα πράγματα και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τα ακούει μόνος του στο iPod ενώ περπατάει ή (προσφάτως) οδηγεί;
[Συνεχίζεται...]
Saturday, 28 March 2009
Η Ώρα της Γης
Την ίδια στιγμή, στην απέναντι πολυκατοικία βλέπουν τον αγώνα της Εθνικής με το Ισραήλ, με όλα τα φώτα αναμμένα και την ένταση στη διαπασών...
Δεν πιστεύω ότι αυτή η κίνηση κάνει κάτι για το περιβάλλον μας, ούτε για τη νοοτροπία μας. Οι περισσότεροι από αυτούς που το τηρούν νομίζω πως έτσι κι αλλιώς πρόσεχαν στην καθημερινότητά τους τις σπατάλες ενέργειας. Το θέμα είναι οι υπόλοιποι (και είναι πολλοί) που απλά δεν ασχολούνται. Άλλωστε δεν είναι αυτοί που θα νιώσουν τα επακόλουθα των σπαταλών τους, ίσως δεν είναι καν τα παιδιά τους. Είναι όμως σίγουρα τα δικά μου παιδιά, και αυτά, αν και αγέννητα, αξίζουν το καλύτερο.
Στο κάτω κάτω δεν είναι και τόσο άσχημα.
Πώς θα ήταν αν κάθε μέρα κοβόταν για μια ώρα το ηλεκτρικό;
Πώς θα ήταν αν για 5 λεπτά κάθε μέρα όλοι ξεχώριζαν τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια τους από τα υπόλοιπα και τα πέταγαν στους κατάλληλους κάδους;
Ή, όπως έλεγε ένας καθηγητής μου, πώς θα ήταν τα πράγματα αν κάθε μέρα για 5 δευτερόλεπτα αντιστρεφόταν η βαρύτητα; Τι αλλαγές θα επέφερε αυτό στη ζωή μας;
Όλα μια what-if analysis είναι.
Αγορά μεταχειρισμένου εν μέσω οικονομικής κρίσης...
Ποιά καλύτερη ευκαιρία, λοιπόν, να εξακριβώσω του λόγου το αληθές, παρά μέσω της έρευνας αγοράς για την απόκτηση ενος μικρού μεταχειρισμένου αυτοκινήτου, 8ετίας μεν, δημοφιλούς Volkswagen Polo δε.
Μύθος:
"Οικονομική κρίση σου λέει μετά, κοίτα πόσος κόσμος αγοράζει μεταχειρισμένα αυτοκίνητα", με επέκταση στο "οικονομική κρίση σου λέει μετά, αλλά όλος ο κόσμος έξω είναι Σάββατο βράδυ".
Κατ' εμέ όλα ανάγονται στην ιεράρχηση αναγκών του καθημερινού Έλληνα.
Παρένθεση:
Ο Έλληνας, πιο καλοπερασάκιας και ενίοτε φιγουρατζής (με την καλή έννοια), αρνείται βεβαίως να κλειστεί σπίτι του όπως εξακριβωμένα κάνουν αρκετοί Ευρωπαίοι. Βγαίνει, απλά δε βγαίνει εκεί που θα έβγαινε. Θα πάει για ένα ποτό κάθε σαββατοκύριακο, θα πάει σε συναυλίες (οι οποίες σημειωτέον έχουν γίνει πιο φθηνές) θα πάει και στις μεγάλες πίστες, αλλά θα το κάνει μια φορά, δε θα είναι κάθε σάββατο στον Κιάμο. Έχοντας καλύψει λοιπόν τις βιοποριστικές του ανάγκες, αμέσως μετά έρχεται η καλοπέραση. Έξω λοιπόν όλοι το Σάββατο, αλλά όχι κάνοντας τα ίδια που έκαναν πέρισυ.
Τέλος παρένθεσης:
Όσο για την αγορά αυτοκινήτων από όπου ξεκίνησε και το θέμα, αν χρειάζεται αυτοκίνητο προφανώς και θα το αγοράσει, απλά θα σκεφτεί πιο πολύ το μεταχειρισμένο αντί για το καινούργιο, το μικρό αντί για το μεγάλο, αλλά πάντα το δημοφιλές. Γι' αυτό κι εγώ δεν είδα καμία πτώση τιμών στα Polo. Κινούνται πάντα το ίδιο, κρίση ή όχι.
Πραγματικότητα:
Ευκαιρίες υπάρχουν. Και στα μεταχειρισμένα (κυριώς από ιδιώτες όμως γιατί δεν έχουν την πολυτέλεια να βάλουν μια τιμή συμφέρουσα γι' αυτούς και να περιμένουν, θέλουν να το πουλήσουν το συντομότερο ακόμα και λίγο φτηνότερα) και στα καινούργια (περισσότερες ευκαιρίες για παζάρια, ασύλληπτα extras στην τιμή του βασικού μοντέλου. Απλά θέλει λίγο ψάξιμο παραπάνω, διάθεση και υπομονή.
Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή.